W języku szwedzkim występują 2 rodzaje akcentu, jaki jest przenośny i m.in. względem tego bierze się charakterystyczna jego śpiewność. przycisk pierwszy, określany mianem prostym lub akutowym, jest powinowaty do angielskiego. Akcentujemy jedną sylabę, która wymawiamy MOCNIEJ i DŁUŻEJ niż pozostałe. inny akcent, określany mianem grawisowym powstaje tak, ze zdanie opada na akcentowanej sylabie, po czym wznosi się (wybrzmiewa) na kolejnej.
Akcentowaną sylabę w języku szwedzkim wymawiamy nie z trudem mocnej od momentu pozostałych, aliści także dłużej. W sylabie takiej przypadkiem stanowić długa samogłoska lub długa spółgłoska. W ów sposób jakikolwiek szwedzki dźwięk, również samogłoska w charakterze i spółgłoska, ma 2 warianty: krótki i długi. Długie dźwięki w wielu przypadkach są wymawiane w przeciwnym razie niż ich krótkie "odpowiedniki", więc nie różnią się z trudem długością, aliści także jakością – np. krótkie "e" wymawiamy w taki sposób w charakterze polskie (tylko krócej), zbytnio to długie "e" jest o wiele w wyższym stopniu napięte, język jest w pozycji w charakterze wśród "i" i "e" i przypomina niemieckie "e" w słowie "gehen". tudzież więc na dopłata długości krótkie i długie dźwięki mogą czasami także różnić się jakością. tudzież z kolei długie i krótkie "ö" – które w szwedzkim wymawiamy w charakterze "e" z ustami zaokrąglonymi w charakterze do polskiego "u" – różni się z trudem długością wymawiania dźwięku bez zmian w jego jakości.
Akcentowana zgłoska w języku szwedzkim furt jest długa. Dłużej wymawiana musi stanowić samogłoska lub spółgłoska. (ale zupełnie obie) Długie spółgłoski są kolejną przyczyną charakterystycznego brzmienia języka szwedzkiego.