Długie i krótkie samogłoski i spółgłoski
Każde szwedzkie dokument Święte zawiera jedną długą sylabę która jest sylabą akcentowaną, tzn. taką w której występuje długa samogłoska lub długa spółgłoska.
Długie i krótkie samogłoski nie różnią się od momentu siebie sposobem zapisu w charakterze np. w węgierskim dokąd mamy krótkie a, e, i, o, ö, u, ü, i długie á, é, í, ó, ő, ú, ű, które zapisywane są innymi znakami, ani nie są zapisywane wielokrotnie, w ów rodzaj w charakterze w niderlandzkim, dokąd długie samogłoski zapisujemu podwójnie, zaś krótkie pojedynczo, ani nie są żadnymi innymi dwuznakami, w charakterze np. w niemieckim, dokąd długie samogłoski niejednokrotnie zapisujemy jako: eh, oh, öh itd.
Długość szwedzkich samogłosek i spółgłosek w sylabie akcentowanej odczytujemy spośród ilości spółgłosek, które występują po samogłosce. W sylabie akcentowanej jest trudno jedynka długi dźwięk – jest to samogłoska lub spółgłoska. W sylabach nieakcentowanych wszystkie dźwięki są krótkie.
- samogłoska jest długa, zaś konsonant krótka – o ile po niej występuje trudno JEDNA spółgłoska, w charakterze np. w słowie knyta – wiązać, dokąd mamy długie y oraz krótkie t.
- samogłoska jest krótka zaś konsonant długa – o ile po niej występują dwie LUB WIĘCEJ spółgłosek, w charakterze np. w słowie knäppa – zapinć, dokąd mamy krótkie ä oraz długie p, lub w słowie vänta – czekać, dokąd mamy po samogłosce dwie różne spółgłoski i wówczas mamy krótkie ä i długie n, to znaczy pierwszą ze spółgłosek.
- w połączeniach typu: spółgłoska-samogłoska-spółgłoska-samogłoska, w charakterze np. tala – mówić, pierwsza samogłoska jest długa.
- litery: m, n niejednokrotnie w ogonie wyrazu zapisywane są pojedynczo, nie bacząc na tego trzeba je wówczas traktować jako -mm i -nn
- spółgłoska j jest furt długa i nie jest zapisywana podwójnie
- długie k zapisywane jest jako ck (a nie jako kk)
- długie sj jest zapisywane jako ssj, bądź standardowo sj (a nie jako sjsj)
- dwuznaki: rd, rt, rl, rn, rs czasmi traktujemy jako 2 litery (tak w charakterze w zapisie), zaś w takim razie jako dźwięk długi, zaś czasem jako jedną głoskę, która trudno jest zapisana przy użyciu 2 znaków, zaś w takim razie jako dźwięk krótki.