Charakterystyczną cechą szwedzkich rodzajników jest to, iż przedimek wyznaczony jak: "der, die, das" w niemieckim plus "the" w angielskim, w językach północno-germańskich jest końcówką, którą przyklejamy do rzeczownika: -et dla rodzaju nijakiego, -en dla rodzaju ogólnego i: -na, -en albo -a dla liczby mnogiej.
Formy określonej rzeczownika używamy, kiedy przedmiot o którym mówimy jest jakimś konkretnym przedmiotem plus jest nam znany.