Pierwsze ślady języka północnogermańskiego pochodzą z III wieku. Ok. IX wieku, w okresie wikińskim, pojawia się norrønt, a przeciwnie zaś dansk tunga, to znaczy niezróżnicowane germańskie języki północy. przeciwnie zaś następuje oddzielenie na północnogermańskie wschodnie i północnogermańskie zachodnie. W XII wieku mamy wpierw aż do czynienia z tzw. szwedzkim runicznym, jaki był zapisywany przez alfabetu zwanego futharkiem. Potem, razem z chrześcijaństwem przywędrował ABC łaciński, jaki to wyparł futhark, jaki był pismem przystosowanym aż do rycia w drewnie. Futhark mógł pochodzić od chwili pisma Etrusków, lecz mógł znajdować się również alfabetem rdzennie skandynawskim. W XIII wieku możemy wpierw powiadać o klasycznym szwedzkim.
Od XVI wieku obserwuje się tendencje aż do tworzenia języka ponaddialektalnego, czyli to w postaci języka pism religijnych, czyli świeckiego języka pism urzędowych tzw. języka kancelaryjnego. w toku wymowy odczuwa się w XVIII w. unifikujący działanie dworu królewskiego – na tym tle zarysowuje się rozdział na zbiór znaków 'chłopski' tzw. bondska i 'dworski' – hovsvenska. tuż przy podłoża wymowy języka dworskiego leży sens Sztokholmu i prowincji Uppland. zbiór znaków ten będzie stanowił podstawę ponaddialektalnego języka pisanego (rikssvenska).