Występuje 5 koniugacji między słabych czasowników (I, IIa, IIb, IIc, III) oraz czasowniki mocne, gdzie występuje transformacja samogłoski rdzennej, natomiast końcówki w odmianie mocnej są inne niż w koniugacjach słabych. jakkolwiek zmianę samogłoski w temacie czasownika niezwykle nieraz jest dozwolone pojednać aż do odpowiedniego szeregu alternacyjnego, który mówi nam w który maniera ta samogłoska będzie się zmieniać podczas całej koniugacji. i występuje raczej czasowników w żadnym wypadku nieregularnych.
Przykładowa odmiana słaba (koniugacja IIa)
att ringa – dzwonić
ringa – infinitiv (bezokolicznik)
ringer – presens (czas teraźniejszy)
ring – imperativ (tryb rozkazujący)
ringde – preteritum (czas przeszły)
ringt – supinum (forma supinum bezokolicznika)
ringd, ringt, ringda – perfekt particip (imiesłów czasu przeszłego)
ringande – presens particip (imiesłów czasu teraźniejszego)
Przykładowa odmiana mocna (w szeregu alternacyjnym: i-a-u)
att dricka – pić
dricka – infinitiv (bezokolicznik)
dricker – presens (czas teraźniejszy)
drick – imperativ (tryb rozkazujący)
drack – preteritum (czas przeszły)
druckit – supinum (forma supinum bezokolicznika)
drucken, drucket, druckna – perfekt particip (imiesłów czasu przeszłego)
drickande – presens particip (imiesłów czasu teraźniejszego)