W języku szwedzkim nie występuje dźwięk odpowiadający polskiemu "c". "c" jest czytane w większości wypadków jako "s" mianowicie "k", natomiast w złożeniu "ck" znaczy tak duża liczba co "kk" mianowicie długie "k"
Także dźwięk odpowiadający polskiemu "z" nie występuje w szwedzkim, "z" czytamy jako "s" np. w słowie "zoo" [su:]
"o" w większości wypadków czytamy jako polskie "u", natomiast w czasie gdy niekiedy raptem jako "o"
"å" czytamy jako polskie "o", jednakże w wersji długiej z większym natężeniem zaokrąglone. Np. nazwę miasteczka z filmu "Fucking Åmål" czytamy [omo:l]
litera "w" występuje niezwykle rzadko. w większości wypadków w imionach, nazwiskach, nazwach własnych. W normalnej pisowni wszędzie występuje "v".
sj, skj, stj (oraz sk zanim e, i, y, ä, ö) – wymawiamy jako dźwięk, który występuje raptem w języku szwedzkim. Brzmi jako dźwięk między polskim "sz" i "h". Wymawiamy go w ów sposób, że w stosunku do lekko zaciśniętym gardle i ustach zaokrąglonych (jak aż do wymowy polskiego "u") i wymawiamy dźwięk "sz".
"u" – sens szwedzkiego "u" ma 2 warianty fonemowe. odmienny na obiekt krótkiego, natomiast odmienny na obiekt długiego "u". Oba te dźwięki są charakterystyczne na obiekt języka szwedzkiego.