Supinum jest formą bezokolicznika, która pośród języków germańskich występuje tylko w szwedzkim. Nie ma jej nawet w tak spokrewnionych językach jak duński, norweski nynorsk ewentualnie norweski bokmål. Służy mąż m.in. aż do tworzenia czasu Perfekt i Pluskvamperfekt wraz spośród posiłkowym "har" ewentualnie "hade". Jest to oryginalna właściwość języka szwedzkiego, bowiem pozostałe języki spośród tej grupy używają w tym celu imiesłowu czasu przeszłego, natomiast nie specjalnej formy bezokolicznika, jaką jest supinum.
Imiesłów czasu przeszłego to takie formy odczasownikowe, które w języku polskim kończą się na: -ny, -na, -ne, -ty, -ta, -te.
Np. angielskie "He has seen" i szwedzkie "Han har sett" różni się tym, iż w języku angielskim używa się aż poza tym celu imiesłowu czasu przeszłego, w toku kiedy szwedzki nie wykorzystuje w tej okolicy tego imiesłowu w ten sam sposób inne języki spośród tej grupy, owszem racja supinum, które jest specjalną formą bezokolicznika. jakkolwiek by było szwedzki ma, w ten sam sposób pozostałe języki spośród tej grupy, imiesłów czasu przeszłego, nie jest mąż wykorzystywany w tworzeniu tych czasów złożonych.