System określoności rzeczownika w języku szwedzkim jest wielce rozbudowany. Rodzajniki nieokreślone w taki maniera samo jak w niemieckim (ein, eine) również angielskim (a, an) są przedimkami, z kolei rodzajniki określone są końcówkami, które doklejamy do rzeczownika. i dochodzą wciąż tzw. wolno stojące rodzajniki określone, których używamy, na przestrzeni gdy przedtem rzeczownikiem w formie określonej stoi adiectivum lub nieco przymiotników – są to: det [czyt. de] na przedmiot rodzaju nijakiego, den [czyt. den] na przedmiot rodzaju ogólnego również de [czyt. dom] na przedmiot liczby mnogiej.
Wśród rodziny indoeuropejskiej, przedimek który występuje PO rzeczowniku, nadto języków północnogermańskich występuje wyłącznie w bułgarskim (słowiański) również rumuńskim (romański).