Szwedzkie spółgłoski mogą być – w ów sposób samo w charakterze samogłoski – długie to znaczy krótkie i jest to charakterystyczna atrybut języka szwedzkiego. Nie ma problemu spośród dłuższym wymówieniem takich spółgłosek w charakterze np.: w,r,s,j,l,m to znaczy n, aliści spółgłoski takie jak: t,p,d,g,k,b, nie dadzą się wydawać wyrok dłużej aniżeli wyjątkowy dźwięk, tedy w czasie wymawiania dźwięku wypada znienacka zatrzymać atmosfera na ułamek sekundy i podnieść ciśnienie powietrza, zaś po chwili ze zwiększoną siłą dokończyć wypowiadanie spółgłoski. Powoduje to chwilową ciszę, złudzenie, iż jest to przedłużona konsonant oraz daje także wrażenie lekkiego podwojenia spółgłoski. np. hoppa – skakać, lägga – kłaść, skratta – śmiać się, flagga – flaga.
c: przedtem – i, y, e, ä, ö przeważnie wymawiamy jak s, zaś przedtem - a, u, o, å przeważnie jak k.
g: przedtem – i, y, e, ä, ö przeważnie wymawiamy jak j, zaś przedtem - a, u, o, å przeważnie jak g.
k: przedtem – i, y, e, ä, ö przeważnie wymawiamy jak ś, aliści spośród lekko cofniętym językiem, zaś przedtem – a, u, o, å przeważnie jak k.
v: w ów sposób w charakterze polskie w.
x: jak ks
z: w ów sposób w charakterze polskie s.
rs: wymawiamy w charakterze polskie sz
retrofleksy, czyli: rt, rd, rl, rn wymawiamy w ów sposób w charakterze ich zwykle odpowiedniki, aliści spośród zawiniętym i daleko cofniętym językiem. co w następstwie daje dźwięki trochę zbliżone do polskich – cz, dż, l, n. Retrofleksy oraz połązcenie rs czytamy również na granicy wyrazów. np. Var ser du honom? (Gdzie go widzisz?) cztamy [Va sze dżu honom] albowiem to zdanie zawiera rs i retrofleks rd na granicy wyrazów.
kj, tj: wymawiamy jak ś, aliści spośród lekko cofniętym językiem.
dj, hj, lj, gj: wymawiamy jak j.
sj, stj, skj oraz sk przedtem i,y,e,ä,ö: wymawiamy jak dźwięk-sj tzw. sje-ljudet. Wymawiamy go w ów sposób, iż poniżej lekko zaciśnietym gardle i ustach zaokrąglonych (jak do wymowy polskiego "u") wymawiamy ton "sz".
ch oraz sch: wymawiamy jak sje-ljudet, aliści w tak wiele wyrazu jak zwykłe sz, takie w charakterze w polskim.
-ge: w tak wiele wyrazy wymawiamy jak SZ zaś nie jak Ż. w charakterze np. w słowie – garage.
rg, lg: wymawiamy poprawnie jako: rj, lj
ng: czytamy w ów sposób angielskie ng, w końcówce -ing (nie brzmieć g)
nk oraz gn: czytamy w ów sposób jak gdyby było napisane: ngk oraz ngn (przy czym ng jak jedność dźwięk, w ów sposób w charakterze w poprzednim punkcie)
w końcówkach -tion -sion: połązcenia ti otaz si czytamy jak sje-ljudet, spośród kolei o normalnie w charakterze polskie u. np. station, konversation, intonation. Są to słowa, które w języku polskim konńczą się na -cja.
ponadto rola jest czasem osobliwa dla niektórych zapożyczeń, aliści nie występują w nich żadne inne dźwięki.