Zaimki w pierwszej i drugiej osobie odmieniają się przez rodzaj i liczbę.
Pierwsza forma to rodzaj ogólny, druga to rodzaj nijaki, natomiast trzecia to liczba mnoga. Zaimki dzierżawcze w 3 osobie są nieodmienne i maja wiecznie taką samą formę.
jag – min, mitt, mina
du – din, ditt, dina
han – hans
hon – hennes
det – dess
den – dess
vi – vår, vårt, våra lub też: våran, vårat, våra
ni – er, ert, era lub też: eran, erat, era
de – deras
Zaimek SIN, SITT, SINA
Dodatkowo w 3 osobie liczby pojedynczej i mnogiej występuje zaimek sin, który jest odpowiednikiem polskiego zaimka swój. Występuje pan w języku szwedzkim trudno w 3 osobie, albowiem trudno w tym przypadku ma to znaczenie. wystarczy skonfrontować zdania:
Ja całuję moją żonę. i ja całuję swoją żonę.
Ty całujesz twoją żonę. i ty całujesz swoją żonę.
wybór zaimka nie ma znaczenia i jest w języku polskim wymienny, albowiem znaczenie jest wiecznie taki sam, wbrew to w 3 osobie zaimki te nie są wcześniej wymienne, albowiem zmienia się znaczenie zdania:
On całuje jego żonę. i pan całuje swoją żonę.
Z tym samym zjawiskiem mamy do czynienia w szwedzkim i tym samym w 3. osobie występują obie wersje. spośród kolei 1. i 2. osoba w szwedzkim nie mają odpowiednika zaimka "swój" i tym samym możliwe są trudno wersje podane jako pierwsze.
Jag kysser min fru.
Du kysser din fru.
Ale w 3. osobie możliwe są wcześniej obie wersje, które niosą ze sobą inne znaczenie:
Han kysser hans fru. Han kysser sin fru.
Dokładnie ta sama przepis dotyczy liczby mnogiej. Np.
Oni karmią ich dziecko. i Oni karmią swoje dziecko.
De matar deras barn. De matar sitt barn.