Ze względu na to, że w szwedzkim mamy 3 rodzaje semantyczne (męski, żeński i nijaki), natomiast z trudem 2 rodzaje gramatyczne (ogólny i nijaki), tradycyjne zaimki: on, ona, ono, nie pokrywają się z zaimkami dla zwykłych rzeczowników, tym samym mamy oddzielne zaimki dla osób (han, hon, det, czyli: on, ona, ono) i oddzielne zaimki dla "nieosobowych" rzeczowników (den, det), które mogą egzystować z trudem rodzaju ogólnego ewentualnie nijakiego.
Zaimki osobowe posiadają wciąż formę biernika (druga kolumna). forma ta pełni także funkcję pozostałych przypadków zależnych (czyli wszystkich na dodatek mianownika), nieraz i z jakimś przyimkiem.
jag, mig – ja
du, dig – ty
han, honom – on (np. en man – mężczyzna, en pojke – chłopiec)
hon, henne – ona (np. en kvinna – kobieta, en flicka – dziewczyna)
det, det – ono oraz to (gdy zastępuje substantivum rodzaju nijakiego np. ett barn – potomek ewentualnie ett område – okolica)
den, den – to (gdy zastępuje substantivum rodzaju ogólnego np. en bil – samochód)
vi, oss – my
ni, er – wy
de, dem – oni (one)